تبلیغات اینجا ایران است. من ایرانیم.
جمعه 8 خرداد 1388
وقتی کاندیداها کوچکتر از رای دهندگان باشند، مجبوری خودت رو با چیزهایی مثل ایران، وطن، آزادی، نه به وضع موجود،حتما وضع بهتر میشه، نگفته ولی لابد منظورش این بوده، به قیافش میخوره که اینجوری باشه، توی شعاراش نیست ولی حتما این کارو میکنه، اون تغییر کرده و آدم سالهای پیش نیست، بذار ببیینیم این یکی چی کار میکنه،سرگرم کنی و شاید گول بزنی کاندیدا هم مجبوره همه رو به خودش جذب کنه، چپ و راست و بالا و پایین و راضی و ناراضی، آبی و قرمز، بزرگ و کوچک، دارا و ندار، زن و مرد.
و رای ما رای به کاندیدا نیست،رای به تیزر و بنر و تراکت زیباتر است، رای به شعار آهنگینتر است، رای به لبخند مصنوعیه طبیعی نما ترست!، رای به حافظه قویتری است که توانسته در نطق 15 دقیقه ایش نام همه گروهها را ببرد، رای به کاندیدای آنهایی است که دوستشان داریم، چون انها را دوست داریم، نه کاندیدا را. رای به دورانی است که پدر و مادر تعریف میکنند، رای به آرزویی است که شب ها خوابش را میبینیم، رای به خیالپردازی های خاممان است، رای به حافظه کوتاه مدت ضعیف و حافظه بلند مدت قوی ملت ایران است و عدم رای به چیزی که در آن فرو رفته ایم.
و این بازی بازی همیشگی است. نمیتوانی 5 نفر را پیدا کنی که درباره یک موضوع کوچک صنفی، مثل یک درس، مثل یک اردوی کوچک، مثل یک قرار ملاقات، با هم یکدل و یک رای و یک نظر باشید. تمام حسنش هم همین است. بدان که اگر یک رای و یک نظر باشید، نشان از مرده بودنتان است.
همه اینها زیباست. همه اینها را دوست دارم. اینجا ایران است. من ایرانیم.
